هر روز بهتر می شویم، اگر روحیه و امید داشته باشیم. (روزنوشتهای سید محمد اعظمی نژاد)
تمرین عمدی و آگاهانه، راز رسیدن به استادی
چهارشنبه 1399/07/23 ساعت 11:24 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست سید محمد اعظمی نژاد | ( نظرات )
این داستانی واقعی از زندگی من است که شاید از دیدگاه دیگری آن را در نوشتارهای منتشر شده خوانده باشید. 
سالهای دور، حدود سال 1371(تقریبا حدود 28 سال پیش)، تازه وارد دانشگاه شده بودم. بعد از یکی دو سال دوری از ورزش، دوباره جودو را شروع کردم، تازه کمربند بنفش گرفته بودم. البته به دلیل فاصله ای که پیش آمده بود، تسلط کافی بر فنون مختلفی که در این ورزش آموخته بودم، نداشتم. من شانس این را داشتم که در باشگاه فوق العاده با مربیانی بی نظیر تمرین کنم، باشگاهی که برای تمرین جودو به آن میرفتم، باشگاه نیروی انتظامی بود و تمامی ملی پوشان، تیم ناجا از جمله محمود میران، محمد عیوضی یک مربیگری اساتید بین المللی چون استاد کیهان و استاد عباسی در آن حضور داشتند و تنها کاملا آماتور حاضردرکلاس من و یکی دو نفر دیگر بودیم. 
ما در هر جلسه مبارزه تمرینی داشتیم و من به دلیل فاصله معناداردر مهارتها هر جلسه، جانانه از حریفان تمرینی که همگی ملی پوش و بعضا صاحب مدال در سطح آسیا، بارها و بارها فن می خوردم و نقش زمین می شدم. 
یکی از آن روزها استاد عباسی، مرا صدا و توصیه کرد  فقط روی یک فن که فکر می کنی می توانی روی آن مسلط شوی، تمرکز کن، بارها و بارها تمرین کن تا بتوانی آن را روی حریفان قوی خودت اجرا کنی. او به من تاکید کرد تا تسلط بر این فن، روی هیچ فن دیگری تمرین نکن. 
 حدود سه ماه در هر جلسه تمرینی، من متمرکز بر همان فنی بودم که گمان می کردم می توانم از همه بهتر اجرا کنم(نام آن فن هاشی بارای بود) و شاید صدها بار آن را با همان حریفان قوی تمرین کردم و بالاخره کاملا بر آن مسلط شدم، شانس موفقیت من در اجرای آن در هر بار اجرا بیش از 90 درصد شده بود. 
یک روز نزدیک مسابقات کشوری بود و باید حریفان قوی من که همه ملی پوش بودند برای حضور در آن آماده می شدند، به دعوت استاد، همه دور زمین جودو نشستند و نام من و یکی از آن ملی پوشان برای یک مبارزه جدی تمرینی صدا زده شد. یک اتفاق حیرت آور افتاد کمتر از چند دقیقه از ورود به زمین حریف قدرتمند من، با فن بدون نقص من نقش زمین شد و من امتیاز بالای وازاری را دریافت کردم، البته در ادامه این مبارزه حریف من حسابی از خجالت من در آمد و تمامی فنون جودو را در آن چند دقیقه روی من اجرا کرد! 
اما من درس بسیار بزرگی گرفته بودم. تمرین، تمرین و تمرین برای من کار کرده بود. 
این داستان نسبتا طولانی را که ممکن است برای خوانندگان قدیمی تر نوشتارهای من تکراری بوده باشد به این خاطر دوباره به نگارش درآورم که این روزها می بینم که همراهانی عزیزی که در مسیر قدرتمند آموزش های رهبری یا آموزش کوچینگ با من همراه هستند، گاها با تردید از به کارگیری آموخته های خود به دلیل عدم تسلط کافی بر آن یاد می کنند. 
واقعیت این است راه حل میانبری جز تمرین مستمر وجود ندارد. راز رسیدن به استادی که همه آن در مسیر هستیم و فاصله زیادی با آن داریم، چیزی جز تمرین عمدی و آگاهانه و مستمر نیست. 
در شماره آوریل سال 2016 مجله هاروارد بیزنس ریویو، مقاله جالبی منتشر شده است که در آن به اهمیت تمرین برای رسیدن به سطح مطلوب برای مهارت ها اشاره شده است و یکی از توصیه های مهم آن کمک از گرفتن از یک کوچ حرفه ای برای این کار است. 


می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
نظر سنجی
به نظر شما نقش هریک از ما برای بهبود کیفیت زندگی خود در کشور چقدر است؟





دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

Instagram
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات